Miód z mniszka lekarskiego – właściwości, zastosowanie, przechowywanie.

Miód Mniszkowy uważany jest za „miodowy rarytas”. Jest rzadko spotykany, a to z kolei wiąże się z jego wyższą ceną.

Ze względu na właściwości rośliny, z której jest wytworzony – jest szczególnie cenny. Wydawać by się mogło, że pospolite występowanie mniszka lekarskiego na łąkach przełoży się na łatwą dostępność miodu – niestety jest inaczej.

Zobacz też: Niedobór żelaza – przyczyny, objawy, skutki, leczenie

Pozyskany z mniszka nektar pszczoły zużywają na własne potrzeby – miodu mniszkowego najlepiej szukać w specjalistycznych sklepach lub bezpośrednio w pasiekach. Miód mniszkowy ma jasnożółtą barwę i dość silny aromat. Cechuje się świeżym i słodkim smakiem z delikatnie kwaskową nutką. Kryształki miodu z mniszka lekarskiego są drobne – dzięki czemu miód ma kremową konsystencję. Dość szybko ulega krystalizacji.

Skład, właściwości i zastosowanie.

Skład miodu Mniszkowego jest niezwykle bogaty. Zawarte są w nim:

  • enzymy, których najważniejsze to: oksydaza, glukoza, lizozym i inwertaza;
  • kwasy organiczne, w tym: kwas jabłkowy, cytrynowy, mrówkowy, glukozowy, szczawiowy, pirogronowy i mlekowy;
  • flawonoidy i kwasy fenolowe;
  • karotenoidy;
  • triterpeny;
  • witaminy: B2, B3, C;
  • miko i makro elementy: mangan, potas, żelazo, i fosfor;
  • cukry proste: glukoza i fruktoza.
Czytaj: Minerały potrzebne do prawidłowego funkcjonowania organizmu

Miód z mniszka lekarskiego ma wiele leczniczych i prozdrowotnych właściwości:

  • pomaga przy niestrawności;
  • obniża poziom cholesterolu;
  • łagodzi stany zapalne żołądka i wątroby;
  • pomaga przy niedokrwistości i niedoborze żelaza;
  • wspiera leczenie kamicy nerkowej i chorób nerek;
  • poprawia pracę nerek, jelit i wątroby;
  • poprawia kondycję psychofizyczną;
  • wspiera układ odpornościowy;
  • przyspiesza gojenie się ran – z tego względu jest szczególnie polecany jako środek do stosowania bezpośrednio na skórę (rany i zmiany zapalne);
  • łagodzi bóle reumatyczne;
  • wspomaga leczenie przeziębienia i grypy;
  • wspomaga leczenie chorób prostaty.

Dawkowanie

W stosowaniu miodu należy zachować umiar. Maksymalna dzienna dawka miodu zależy od masy ciała. Osoby dorosłe nie powinny przekraczać 60-80g miodu dziennie (5-6 łyżeczek). Starszym dzieciom można podawać maksymalnie łyżeczkę miodu dziennie.

Warto wspomnieć, że spożycie przez zdrowego człowieka ok 120g miodu w ciągu doby może wywołać zawroty głowy i omdlenia.

Miód w celach terapeutycznych powinien być spożywany na 30 minut przed posiłkiem; przy niskiej kwasowości żołądka – na 10minut przed posiłkiem, a przy wysokiej kwasowości, zawsze powinien być rozcieńczony z ciepłą wodą i przyjęty na 90 minut przed posiłkiem.

Zobacz: Suplementy witaminy D i omega-3 zmniejszają ryzyko chorób autoimmunologicznych

Przeciwwskazania i skutki uboczne.

Miód ma wiele zalet, których nie można mu odmówić. Znany jest jako produkt „bardzo zdrowy”. Większość ludzi nie zdaje sobie jednak sprawy, że miód posiada także swoją „ciemną stronę”;

  • nie można podawać go niemowlętom i małym dzieciom! Może on wywołać silne reakcje alergiczne, „zaklejenie” oraz stany zapalne jelit. Miód naturalnie może zawierać przetrwalniki bakterii – układ trawienny maluszków nie jest w stanie ich zneutralizować;
  • jest wysoce kaloryczny i silnie słodki. Z tej przyczyny powinny go ograniczać osoby chore na cukrzycę oraz osoby na diecie odchudzającej;
  • zawiera wiele prostych węglowodanów, które nadmiernie obciążają trzustkę – miód spożywany w nadmiarze może doprowadzić do cukrzycy;
  • zawiera dużo cukrów, posiada lepką konsystencję – jego regularne spożycie może osłabić szkliwo i wywołać próchnicę. Po spożyciu miodu warto przepłukać zęby wodą lub niesłodzoną herbatą;
  • Nie powinno stosować się miodu razem z posiłkiem, gdyż podnosi on kaloryczność potraw, utrudnia trawienie i wchłanianie zawartych w żywności składników odżywczych;
  • nie zaleca się dodawania miodu do gorącej herbaty i wykorzystywania go do pieczenia ciast. temperatura powyżej 35 st. C. niszczy wiele cennych substancji w nim zawartych. W temperaturze 40 st. C całkowicie zanikają właściwości lecznicze miodu. Według najnowszych badań w temperaturze 80 st. C wytrącane są z miodu substancje szkodliwe – w tym substancje rakotwórcze;
  • dużą ostrożność w stosowaniu miodu powinni zachować alergicy i osoby ze skłonnością do alergii, zwłaszcza na: białko pszczół, pyłki roślin, jad owadów i części ich ciała, grzyby drożdzoidalne i pleśniowe;
  • nie należy go stosować w chorobach przebiegających z wysoką gorączką.
Przeczytaj: Nawyki, które niszczą twoją odporność

Przechowywanie

Miód, aby nie stracił swoich właściwości musi być odpowiednio przechowywany

  • Optymalna temperatura przechowywania miodu wynosi od 10 do 15 stopni C. W temperaturze bliskiej 0 st. C lub ujemnej miód twardnieje. W temperaturze powyżej 20 st. C. traci niektóre swoje korzystne cechy, z czasem gorzknieje, ciemnieje i fermentuje;
  • Właściwości miodu są niszczone przez światło – z tej przyczyny powinien stać w ciemnym pomieszczeniu;
  • Wilgotność powietrza nie powinna przekraczać 75%;
  • Ze względu na niskie temperatury, wysoką wilgotność i inne zapachy – miód nie powinien być przechowywany w lodówce;
  • Najbezpieczniej przechowywać go w oryginalnym opakowaniu – powinien stać szklanym słoiku – nie poleca się stosowania opakowań plastikowych i metalowych;
  • Miodu nie powinno się przelewać do słoikach po ogórkach kiszonych i przetworach z dodatkiem octu (miód przejmie zapach);
  • Miód powinien być wybierany ze słoika czystą i suchą łyżką;
  • Można też wspomnieć, że krystalizacja miodu jest procesem naturalnym i świadczy o jego wysokiej jakości;
  • Miód traci niektóre swoje właściwości po roku przechowywania, po ok. 2 latach w większości przypadków nie nadaje się do spożycia. Nie należy spożywać zepsutego lub sfermentowanego miodu ponieważ jest szkodliwy.

Czy miód z mniszka można wykonać samemu?

Ze względu na trudną dostępność, w niektórych miejscach wręcz całkowity jej brak jako alternatywne rozwiązanie wskazuje się samodzielne wyprodukowanie miodu. Jeżeli interesuje nas ta metoda potrzebne nam będzie:

  • 500 kwiatów mlecza;
  • 1 litr wody;
  • 1 kg cukru;
  • 2 cytryny;

Należy pamiętać, że główki kwiatowe powinny być zbierane w suchy i słoneczny dzień, najlepiej w maju. Przed południem koszyczek kwiatowy jest otwarty, płatki posiadają najwięcej aromatu i smaku. Kiedy dokonaliśmy już zbiorów należy pozbyć się nieproszonych gości – insektów, w tym celu kwity należy rozłożyć i pozostawić na ok. godzinę. Po tym czasie mlecze przekładamy do garnka, zalewamy zimną wodą i gotujemy przez 15 minut. Następnie odstawiamy garnek w chłodne miejsce na 24 godziny. Po tym czasie płyn należy przefiltrować i dodać do niego cukier oraz sok z cytryn. Miksturę prowadzamy do wrzenia i przez kolejne dwie godziny gotujemy na małym ogniu – do momentu uzyskania konsystencji syropu. Miód przelewamy do słoików owiniętych ręcznikiem i pozostawiamy na ok 3 godziny. Ostatnim etapem jest ułożenie słoików na zakrętkach i pozostawienie na kolejne 3 godziny. Po tym czasie naszej własnej produkcji miód jest gotowy.

 

SKOMENTUJ

Dodaj komentarz
Wpisz swoje imię