Miód malinowy – właściwości, zastosowanie, przechowywanie.

Miód malinowy powstaje z nektaru kwiatów malin, należy przy tym do najbardziej cenionych i jednocześnie najrzadszych i najtrudniej dostępnych rodzajów miodu.

Zobacz także: Miód z mniszka lekarskiego – właściwości, zastosowanie, przechowywanie

Miód malinowy jest bardzo wartościowy, posiada wspaniały aromat kwiatów leśnych malin, który jest odczuwalny od razu po otwarciu słoika. Oprócz doskonałego smaku ma niezrównane właściwości prozdrowotne, może być istotnym elementem codziennej diety. Świetnie sprawdzi się jako substancja słodząca – alternatywa dla cukru oraz jako środek leczniczy na dość liczne dolegliwości. Podobnie do innych gatunków miodu posiada uniwersalne zastosowanie kosmetyczne.

Miód malinowy jest rzadko spotykany ze względu na dość krótki okres kwitnienia kwiatów malin, aby możliwe było pobranie przez pszczoły nektaru i w efekcie tego produkcja miodu, pasieka musi być zlokalizowana niedaleko plantacji owoców (w zasięgu do 2km od pasieki). Zbiory nektaru rozpoczynają się pod koniec maja oraz w przypadku późniejszych odmian malin – pod koniec sierpnia. Miód malinowy może być zatem pozyskiwany dwa razy w roku.

Z czego powstaje miód malinowy

Miód malinowy powstaje z kwiatów malin, nie ich owoców – z tej przyczyny nie posiada koloru różowego. Jest to istotne, gdyż niektórzy sprzedawcy próbują podrabiać miód malinowy, oferując zwykły miód wielokwiatowy z domieszką soku malinowego. Oryginalność produktu można zatem stwierdzić po samej barwie. Miód malinowy ma złocistą, niekiedy subtelną herbacianą barwę – jest ona spowodowana obecnością barwników takich jak: beta-karoten i ksantofil. Bardzo szybko się krystalizuje – w wyniku tego procesu jego barwa staje się jaśniejsza – żółtobiała. Posiada łagodny, słodki smak z lekko kwaskową nutą.

Przeczytaj: Jemioła – właściwości i zastosowanie

Skład, właściwości i zastosowanie miodu malinowego

Miód malinowy, jak większość odmian miodu ma bogaty skład. Najliczniejszą grupę związków występujących w miodzie stanowią węglowodany proste: fruktoza i glukoza. Swój charakterystyczny smak zawdzięcza obecności kwasów organicznych: cytrynowego, jabłkowego i glukozowego. Obecny w miodzie aromat malin spowodowany jest występowaniem w nim ponad 50 substancji aromatyzujących. Zawiera również:

  • minerały: chlor, potas, magnez, wapń, kobalt, mangan;
  • witaminy grupy B;
  • kwas pantotenowy;
  • kwas foliowy;
  • biotynę;
  • enzymy wytwarzane przez pszczoły: alfa-amylaza; beta-amylaza; inwertaza.
Przeczytaj też: Roślinny lek antywirusowy skuteczny przeciw wirusowi SARS-Cov-2 aż w 95%

Miód z malin posiada cenne właściwości lecznicze wykorzystywane w medycynie naturalnej:

  • jest idealnym środkiem wspomagającym podczas przeziębienia i w chorobach dróg oddechowych – posiada właściwości przeciwgorączkowe, napotne i rozgrzewające;
  • wzmacnia odporność organizmu;
  • wspomaga pracę mięśnia sercowego;
  • wzmacnia organizm – podnosi kondycję oraz poprawia samopoczucie;
  • jest idealnym środkiem na zmęczenie i brak energii;
  • wykazuje działanie odprężające. Koi nerwy i pomaga się zrelaksować;
  • korzystnie wpływa na układ krwionośny, usprawnia krążenie i obniża ciśnienie krwi. Działa stymulująco na produkcję hemoglobiny i czerwonych krwinek;
  • wzmacnia i ochrania wątrobę, zwiększa wydzielanie żółci;
  • wykazuje działanie przeciwmiażdżycowe;
  • jest naturalnym środkiem antybakteryjnym;
  • posiada silne działanie antyseptyczne;
  • pozytywnie wpływa na skórę;
  • może być stosowany przy nieżycie i zapaleniu żołądka oraz przy innych dolegliwościach układu pokarmowego.

Miód malinowy można stosować w celach profilaktycznych, także jako regularny element codziennej diety. Największą skuteczność wykazuje podanie miodu w formie wodnego roztworu. Jest idealnym dodatkiem do napojów i koktajli, świetnie smakuje z herbatą. Dodanie kilku łyżek miodu z malin do kąpieli doskonale relaksuje, wygładza i nawilża skórę.

Dawkowanie miodu malinowego

W stosowaniu miodu należy zachować umiar. Maksymalna dzienna dawka miodu zależy od masy ciała. Osoby dorosłe nie powinny przekraczać 60-80g miodu dziennie (5-6 łyżeczek). Starszym dzieciom można podawać maksymalnie łyżeczkę miodu dziennie.

Warto wspomnieć, że spożycie przez zdrowego człowieka ok 120g miodu w ciągu doby może wywołać zawroty głowy i omdlenia.

Miód w celach terapeutycznych powinien być spożywany na 30 minut przed posiłkiem; przy niskiej kwasowości żołądka – na 10minut przed posiłkiem, a przy wysokiej kwasowości, zawsze powinien być rozcieńczony z ciepłą wodą i przyjęty na 90 minut przed posiłkiem.

Zobacz też: Korzyści zdrowotne ze spożywania oliwek

Przeciwwskazania i skutki uboczne stosowania miodu malinowego

Miód ma wiele zalet, których nie można mu odmówić. Znany jest jako produkt “bardzo zdrowy”. Większość ludzi nie zdaje sobie jednak sprawy, że miód posiada także swoją “ciemną stronę”;

  • nie można podawać go niemowlętom i małym dzieciom! Może on wywołać silne reakcje alergiczne, “zaklejenie” oraz stany zapalne jelit. Miód naturalnie może zawierać przetrwalniki bakterii – układ trawienny maluszków nie jest w stanie ich zneutralizować;
  • jest wysoce kaloryczny i silnie słodki. Z tej przyczyny powinny go ograniczać osoby chore na cukrzycę oraz osoby na diecie odchudzającej;
  • zawiera wiele prostych węglowodanów, które nadmiernie obciążają trzustkę – miód spożywany w nadmiarze może doprowadzić do cukrzycy;
  • zawiera dużo cukrów, posiada lepką konsystencję – jego regularne spożycie może osłabić szkliwo i wywołać próchnicę. Po spożyciu miodu warto przepłukać zęby wodą lub niesłodzoną herbatą;
  • Nie powinno stosować się miodu razem z posiłkiem, gdyż podnosi on kaloryczność potraw, utrudnia trawienie i wchłanianie zawartych w żywności składników odżywczych;
  • nie zaleca się dodawania miodu do gorącej herbaty i wykorzystywania go do pieczenia ciast. temperatura powyżej 35 st. C. niszczy wiele cennych substancji w nim zawartych. W temperaturze 40 st. C całkowicie zanikają właściwości lecznicze miodu. Według najnowszych badań w temperaturze 80 st. C wytrącane są z miodu substancje szkodliwe – w tym substancje rakotwórcze;
  • dużą ostrożność w stosowaniu miodu powinni zachować alergicy i osoby ze skłonnością do alergii, zwłaszcza na: białko pszczół, pyłki roślin, jad owadów i części ich ciała, grzyby drożdzoidalne i pleśniowe;
  • nie należy go stosować w chorobach przebiegających z wysoką gorączką.
Czytaj też: Niedobór magnezu – przyczyny, objawy, skutki, leczenie

Przechowywanie miodu malinowego

Miód, aby nie stracił swoich właściwości musi być odpowiednio przechowywany

  • Optymalna temperatura przechowywania miodu wynosi od 10 do15 stopni C. W temperaturze bliskiej o st. C lub ujemnej miód twardnieje. W temperaturze powyżej 20 st. C. traci niektóre swoje korzystne cechy, z czasem gorzknieje, ciemnieje i fermentuje;
  • Właściwości miodu są niszczone przez światło – z tej przyczyny powinien stać w ciemnym pomieszczeniu;
  • Wilgotność powietrza nie powinna przekraczać 75%;
  • Ze względu na niskie temperatury, wysoką wilgotność i inne zapachy – miód nie powinien być przechowywany w lodówce;
  • Najbezpieczniej przechowywać go w oryginalnym opakowaniu – powinien stać szklanym słoiku – nie poleca się stosowania opakowań plastikowych i metalowych;
  • Miodu nie powinno się przelewać do słoikach po ogórkach kiszonych i przetworach z dodatkiem octu (miód przejmie zapach);
  • Miód powinien być wybierany ze słoika czystą i suchą łyżką;
  • Można też wspomnieć, że krystalizacja miodu jest procesem naturalnym i świadczy o jego wysokiej jakości;
  • Miód traci niektóre swoje właściwości po roku przechowywania, po ok. 2 latach w większości przypadków nie nadaje się do spożycia. Nie należy spożywać zepsutego lub sfermentowanego miodu ponieważ jest silnie szkodliwy.

SKOMENTUJ

Dodaj komentarz
Wpisz swoje imię